Visit Us
x

Give Us

God is using our church and ministry in a great way for His glory. You can be part of God's work by praying for our ministry and giving in any way possible. Thank you!

Kathmandu Baptist Church 'Ebenezer'

P.O. Box No. 166 Kathmandu, Nepal

ebenezer1983@gmail.com; thegurungs6@gmail.com

01-4-600-698; 9841-20-2110

Visit Us
x

Visit Us

Please feel free to come by and visit us. We would love to have you at one of our church services.

Here is our address and contact info:

Kathmandu Baptist Church 'Ebenezer'

Koteshwor, Kathmandu-35

01-4-600-698; 9841-20-2110

Dear Beloveds in Nepal
Date: 2015-05-18

May 20, 2015
Alexandra, Virginia

We are ministering with Engleside Baptist Church, Alexandria, Virginia now. We will be here for a couple of days then we will go to Pennsylvania for a few days. We are heading our way to HOME! Our flight to Kathmandu is from New York. SIX days left to fly back to Kathmandu.


We missed the family and Kathmandu Baptist Church 'Ebenezer', Kathmandu very much. Now only 6 days left to see them all. On the 2nd worship service from now or on 30th May, 2015 (Jestha 16, 2072 BS) we will be with the Church together may be in Ebenezer Hall or somewhere else. But we will get together to worship our God Almighty who have sanctified, preserved and called for him (Jude 1:1). God is wonderful! Keep praying. Trust in the Lord. God be with you.

It's sad that Ebenezer people could not meet together in Ebenezer Sanctuary Hall due to earthquake strikes. But God is good. Rom. 8:28.

When we heard about the earthquake in Nepal on 25th of April, we were so much troubled in our hearts. Meena Aunty would like to go back to Nepal at once right after the graduation ceremony of Adarsha which was going to be held on 4th May. But we could not do so because our flight date was on 25th of May only. If we would do so we will have to buy new tickets which is really a challenge for us. But now she is comforted.

See you Brethren there soon!

Yours in Him
U. J. Uncle and Meena Aunty

ख्रीष्टिय समाज र जातीय सवाल
Date: 2015-03-04
सम्झना नौबाग

आज हामी एक्काइसौं शताब्दीको संघारमा आइपुगेका छौं। समय आफ्नै गतिमा अगाडि बढिरहेको छ। समयको गतिसंगै हाम्रो मन र मस्तिष्कलाई सकारात्मक दिशामा परिवर्तन गर्नुपर्ने भएको छ। यो एक चुनौति पनि हो। हाम्रा अग्रजहरूले स्वीकार गर्दै आएको र हामीलाई सिकाइएका कतिपय चालचलन संस्कार र प्रथाहरू आज गलत सावित भएका छन्। आज मैले उठाउन खोजेको विषय ख्रीष्टिय समाज भित्रको जातीय सवाल हो। यसमा मैले आफ्नो नितान्त व्यक्तिगत विचार प्रस्तुत गर्न गइरहेको छु र सबैको सहमतिको अपेक्षा पनि गरेकी छैन।

हामी नेपाली ख्रीष्टियनहरू प्रायः जसो हिन्दू धर्मबाट परिवर्तन भई आएका जनहरू हौं। हिन्दू धर्ममा जातीय भेदभाव वर्तमान समयमा एक मुद्धाको रुपमा रहेको पाइन्छ। एक मानिसले अर्को मानिसलाई जातकै कारणले वहिस्कार गर्नु भनेको सामाजिक अपराधको साथै मानवता विरोधी अपराध हो भन्ने कुरालाई नेपालको अन्तरिम संविधान २०६३ ले पनि प्रष्ट पारेको छ। जातीय विभेद उन्मुलनको लागि दर्जनौ संघसंस्थाहरू कार्यरत रहेका छन्, तर पनि परिणाम सन्तोषजनक देखिएको पाइदैन। हाम्रो ख्रीष्टिय समाजमा पनि हाम्रा पारीवारिक, सामाजिक, सांस्कृतिक पृष्ठभूमीको कारण हुनसक्छ, हाम्रा कतिपया व्यवहारहरूमा यस किसिमको विभेदीकरण देखिन्छ। परमेश्वरले हामीलाई समान रुपमा सृष्टि गर्नुभएको हो र सम्पूर्ण मानव जातिका पुर्खाहरू आदम र हव्वाबाट नै आएका हुन् भन्ने बुझेर पनि कतिपयाले व्यवहारमा समानताको भाव देखाउन सकेको पाइदैन।

सतही रुपमा हेर्दा मण्डलीहरूमा जातीय विभेद खासै देखिदैन। कारण, हामी एकसाथ लहरमा बस्छौं, एकैसाथ खाँदछौं, पिउँदछौ र एकैसाथ हाम्रा परमेश्वरको उपासना गर्दछौं। यी कार्यहरूमा कुनै पनि किसिमका विभेद देखिदैन। तर यति कारणले मात्र ख्रीष्टिय समाजमा जातीय विभेद छैन भन्न सकिन्छ त? अवश्य सकिंदैन। जब मण्डलीहरूमा विवाहयोग्य उमेरका युवाहरूको विवाहको कुरा निस्कन्छ, त्यहाँ हाम्रो मस्तिष्कभित्र जीवित रहेको जातीयताको कुरा आउँदछ। युवाहरू आफैं पनि आफ्नो विश्वास, उद्देश्य र विचारसंग मेलखाने जीवनसाथीको लागि भन्दा स्वजातीय विवाहको लागि प्रार्थना गर्दछन्। हाम्रा अविभावक तथा अग्रजहरू पनि स्वजातीय जोडी मिलाउनमै लालयित देखिन्छन्। हाम्रा मण्डलीहरूमा समेत अन्तरजातीय विवाहको लागि खासै प्रोत्साहन गरिएको पाइदैन। स्वजातीय विवाह केही हदसम्म ठिकै होला कारण त्यहाँ जीवनसाथी बीच संस्कारगत विचलन नआउला। तर के हाम्रा जातीय संस्कार बाइवलीय संस्कारभन्दा माथि हुन सक्छन् र? सक्दैनन् भने अब सोंच्ने बेला आएको छ, ताकि कुनै पनि अल्पसंख्यामा रहेका ख्रीष्टिय युवाले विवाहकै कारण परीक्षामा पर्न नपरोस्।

हामी हाम्रा दुई आँखाहरूले हेर्दछौं तर हामीलाई हजारौं आंखाहरूले हेरिरहेका हुन्छन् र अनेकौं प्रश्न गरिरहेका हुन्छन्। यी सबै प्रश्नहरूको उत्तर हामीसंग नहुन पनि सक्छ। हाम्रो प्रत्येक कृयाकलापहरूमा निगरानी भइरहेको हुनसक्छ। तसर्थ हामीले हाम्रो गलत सोंच, विचार, चालचलन तथा प्रथाहरूलाई हटाएर यो समाजमा एक असल उदाहरण बन्नुपर्छ। यो परमेश्वरको इच्छा पनि हो।

माथि उल्लेखित विचार व्यक्त गरिरहँदा, अन्तरजातीय विवाह मात्र असल र आदरणीय हुन्छ भन्न खोजिएको होइन। तर विवाहको सवालमा जातीय विभेद हावी नहोस् भन्न खोजिएको हो। किनभने जातीय विभेद बाइबलसम्मत छैन। उत्पत्ति १:२७ मा परमेश्वरले मानिसलाई आफ्नै स्वरुपमा नर र नारी गरी सृजना गर्नुभयो भन्ने उल्लेख गरिएको छ न कि मानिसहरूलाई फरक फरक जातिहरूमा सृष्टि गर्नुभयो। हामी नयाँ जन्म पाएका विश्वासीहरू भएकाले पनि पुरानो जीवनका गलत प्रथा तथा चालचलनहरू यस जीवनमा हावी हुनुहुदैन।

माथि उल्लेखित जातीय विभेद हाम्रो मन-मस्तिष्कमा क्यान्सर बनेर बसेको हुनसक्छ, जसलाई हटाउनको लागि वैज्ञानीक उपचारको आवश्यकता पर्दैन तर ईश्वरीय प्रेमको आवश्यकता पर्दछ। जुन प्रेमले हामीलाई
एकापसमा आत्मीय सम्बन्धमा बाँधेको छ। एकजना आदरणीय अंकलले भन्नुभएको थियो, यदि कुनै पनि बस्तुलाई हामीले परमेश्वरलाई भन्दा ज्यादा महत्व दिन्छौँ भने त्यो हाम्रो लागि मूर्ति बनेर बसेको हुन्छ। तसर्थ यस किसिमको जातीय विभेद हाम्रो हृदयमा मूर्ति नबनून्।

माथि उल्लेखित समस्याको सम्बन्धमा युवाहरू माझ छलफल गरिनुपर्दछ। आवश्यक मात्रामा युवाहरूलाई तथा उनीहरूका अविभावकहरूलाई सल्लाह र परामर्श दिनुपर्ने हुन्छ। किनभने यस किसिमको समस्याहरू हेर्दा र सुन्दा सामान्य जस्तो देखिए पनि व्यवहारिक जीवनमा कठिन हुन सक्छ। यस किसिमको विभेदबाट कतिपया युवाहरूको जीवन गम्भीर परिस्थितिबाट गुज्रिरहेको हुनसक्छ। यसले एउटा व्यक्तिको जीवनमा मात्र असर नपारेर पुरै मण्डली परिवारमा असर पार्न सक्छ। युवाहरूको कतिपया समस्याहरू असल अगुवाई र परामर्शद्वारा समाधान हुनसक्छन्। हाम्रा व्यक्तिगत जीवनका समस्याहरू धेरै हुनसक्छन्, तर हाम्रा जीवनका कुनै पनि समस्याहरू परमेश्वरको सामर्थ्य भन्दा माथि हुन सक्दैनन्।

हामी युवाहरू आफ्ना पूर्वजहरू भन्दा फरक तरिकाले जिउन चाहन्छौं तर बाइबल विपरित भएर होइन तर बाइबलसम्मत भएर। किनकि हामी ख्रीष्टका
प्रियजन, ख्रीष्टको प्रेममा एक हुन बोलाइएका परमेश्वरका प्यारा सन्तानहरू हौं। हाम्रो मूल्य-मान्यता र पृष्ठभूमी फरक-फरक भएतापनि हामी परमेश्वरमा एक भएका छौं र हामी हाम्रा प्रभु येशू ख्रीष्टमा खुशी र आनन्दित छौं। आमेन्।

कस्तो अद्भूत प्रेम
Date: 2015-03-04
भनिन्छ संसार प्रेमको निम्ति बाँच्दछ। प्रेम बिनाको जीवन कठिन र उराठलाग्दो हुन्छ। प्रेमका लागि मानिसहरू अनेकौं परिस्थितिहरू भएर जान्छन्। संसारभर प्रेमका लागि मानिसहरूले संघर्ष गरेका छन्, प्रेम पाउन बलिदान दिएका छन्, कतिले त आफ्ना प्रेमी या प्रेमिकाको निम्ति आफ्नो ज्यानै दिएका छन्। साँच्चै प्रेम साह्रै शक्तिशाली र मूल्यवान छ। तर संसारको प्रेम र मानिसहरूले दिने प्रेम भन्दा त्यहाँ अर्को एउटा भिन्न प्रेम छ। यो प्रेमले चाहिँ संसारको जुनसुकै प्रेमलाई माथ गर्दछ। यो प्रेमले जीवनलाई प्रभाव मात्रै पार्दैन तर त्यसलाई पूरै रुपमा परिवर्तन गरिदिन्छ। यो प्रेमले निराश जीवनमा आशाको सागर ल्याइदिन्छ, लक्ष्यहीन जीवनमा निश्चित मार्ग कोरिदिन्छ, अनि विनाशी जीवनको साटोमा अनन्त जीवन प्रदान गर्छ। यो प्रेम शब्दहरूमा व्याख्या गर्न सकिन्न, नापेर नापिन्न, कहिल्यै टल्दैन। यो प्रेम चाहिँ परमेश्वरको प्रेम हो!

यूहन्ना ३:१६ ले भन्दछ, किनभने परमेश्वरले संसारलाई यस्तो प्रेम गर्नुभयो, कि उहाँले आफ्नो एक मात्र जन्माइएको पुत्रलाई दिनुभयो - उहाँमाथि विश्वास गर्ने कोही पनि नष्ट नहोस्, तर उसले अनन्त जीवन पाओस्। परमेश्वरले हामीहरू सबैलाई यस्तो प्रेम गर्नुहुन्छ, कि उहाँले हाम्रो प्राण बचाउन आफ्नो एक मात्र जन्माइएको पुत्रलाई पनि बाँकी राख्नुभएन। रोमी ५:८ मा यसरी लेखिएको छ, तर परमेश्वरले हामीतर्फ आफ्नो प्रेम यसैमा प्रकट गर्नुहुन्छ, हामी पापी हुँदा-हुँदै ख्रीष्ट हाम्रा निम्ति मर्नुभयो। हामीहरू पापी थियौँ र अनन्त विनाशतर्फ गईरहेका थियौं। हाम्रो जीवनमा कुनै लक्ष्य थिएन। हामीहरू आशारहित र रित्तो जीवन जिईरहेका थियौं। तर परमेश्वरले हामीहरूलाई यति प्रेम गर्नुभयो कि हामीलाई पापको दासत्वबाट छुट्कारा दिई अनन्त जीवनको हकदार बनाउन, येशू ख्रीष्टलाई बलिदानको रुपमा चढाउनुभयो।
अनि १ यूहन्ना ३:१ ले भन्दछ, हेर त, पिताले हामीलाई कस्तो किसिमको प्रेम प्रदान गर्नुभएको छ - हामी परमेश्वरका सन्तान कहलिंदछौं.. यो कस्तो अद्भूत प्रेम! हामीहरू अब पापको ज्याला मृत्युबाट बचाइएका छौं हामीलाई अनन्त जीवन दिइएको छ, तर त्यतिमात्रै होइन हामीहरू अब परमेश्वरका सन्तान भएका छौं। यस्तो अजीबको सत्यताले तपाईलाई उत्साहित पार्दैन भने त्यहाँ अरु कुनै बढि उत्साहित कुरा छैन। यो प्रेमद्वारा हामीहरू राजाहरूका राजा र प्रभुहरूका प्रभु सृष्टिकर्ता परमेश्वरको सन्तान कहलिंदछौं।

सायद तपाईको जीवनमा आज प्रेमको अभाव छ होला। सायद तपाई एक्लोपन महसुस गर्दै हुनुहुन्छ। सायद तपाईलाई लाग्ला तपाईलाई कसैले पनि वास्ता गर्दैन, प्रेम गर्दैन। म तपाईलाई एउटा विशेष व्यक्तिको बारेमा बताउन चाहन्छु, जसले तपाईलाई सागरहरू भन्दा पनि गहिरो अनि आकाश भन्दा पनि विशाल प्रेमले प्रेम गर्नुहुन्छ। उहाँको प्रेम कहिल्यै टल्दैन। तपाईको आफन्त, परिवार, र साथीभाइले तपाईलाई माया मारे पनि, परमेश्वरले तपाईलाई कहिल्यै प्रेम गर्न रोक्नुहुन्न। परमेश्वरले तपाईलाई आज प्रेम गर्नुहुन्छ। उहाँ तपाईको नजिकको साथी बन्न चाहनुहुन्छ। के तपाई चाहनुहुन्छ? के तपाई उहाँलाई प्रेम गर्नुहुन्छ?

यदि तपाईले उहाँको प्रेमलाई कहिल्यै ग्रहण गर्नुभएको छैन भने आज नै उहाँको प्रेमलाई स्वीकार्नुहोस्। यदि तपाई एक विश्वासी हुनुहुन्छ तर उहाँको प्रेमबाट टाढा हुनुभएको छ भने, आज नै उहाँको प्रेममा फर्किनुहोस्। भनिन्छ संसार प्रेमको निम्ति बाँच्दछ, तर म तपाईलाई भन्न चाहन्छु यथार्थमा संसार प्रेमद्वारा बाँच्दछ। संसारलाई बचाउने प्रेम एउटै छ परमेश्वरको प्रेम। परमेश्वरको प्रेम, कस्तो अद्भूत प्रेम!

आदर्श जंग गुरुङ

अमेरिकामा सेवाकाई
Date: 2014-07-06
एवेनेजर चर्चका एक सदस्य आदर्श जंग गुरुङ संयुक्त राज्य अमेरिकाको टेनेसी राज्यमा अवस्थित क्राउन कलेजमा स्नातक तहमा थियोलजी तथा कम्प्युटर विषयमा अध्ययनरत रहेका छन्। नीजको अध्ययन तथा कृयाकलापहरूको प्रतिवेदनहरू व्यक्ति स्वयं, कलेज तथा आवद्ध संस्था मार्फत आईरहेका छन्। यस समय सम्मका नीजको पढाई तथा तालिमहरू उत्कृष्ट रहेको प्रतिवेदन आइरहेको छन्। नीजले आफ्नो तेस्रो वर्षको पढाइ सफलतापूर्वक सम्पन्न गरी अन्तिम वर्षको पढाईको निम्ति तयार भइरहेको अवस्था छ। यसै गर्मी विदाको अवसरमा नेबोरहुड बाइबल टाइमसंग आवद्ध भई संयुक्त राज्य अमेरिकाका विभिन्न राज्यमा रहेका इन्डेपेन्डेन्ट व्याप्टिस्ट चर्चहरूका युवा तथा बयस्कहरूलाई सिकाउने कार्यक्रमहरूमा नीज तथा उक्त कलेजका अन्य विद्यार्थीहरू सहभागी भइरहेका छन्। जस अनुरुप केही हप्ताको तालिम पछि सर्वप्रथम ग्राण्ड प्रेरी ब्याप्टिस्ट चर्च, टेक्सासमा आदर्शको समूहले त्यस चर्चका युवा तथा वयस्कहरू विच बाइबल अध्ययन तथा विशेष सभामा अगुवाई गर्ने तथा सिकाउने कार्य सम्पन्न गर्‍यो। उक्त कार्यक्रममा ८० युवाहरूको सहभागीता रहेको थियो। जसमा १ दर्जन युवाहरूले येशू ख्रीष्टलाई ग्रहण गरेका थिए। त्यसरी नै वेस्टगेट ब्याप्टिस्ट चर्च, ओरेगनमा नीजको समूहले दुई हप्ता बिताएका थिए। यस चर्चमा संचालन गरिएको युवा तथा बयस्क सभामा ३०० युवाहरूको संलग्नता थियो भने २३ जनाले येशू ख्रीष्टलाई ग्रहण गरेका थिए। यस हप्ता उही समूह फस्ट ब्याप्टिस्ट चर्च, एलिनोइसमा कार्यक्रम चलाईरहेका छन्। यसरी नै अन्य समूहहरू संयुक्त राज्य अमेरिकाका विभिन्न राज्यहरूमा अनि बाहिरी देशहरूमा कार्यक्रमहरू चलाईरहेका छन्। प्रार्थना गरौं कि यी युवाहरूका यी महत्वपूर्ण सेवाहरूमा परमेश्वरले प्रशस्त आशिष दिनुभएको होस्।

धैर्यकी नमूना विष्णु कुमारी घिमिरे
Date: 2014-12-18
परापूर्वकालको चलनचल्ती अनुसार सानै उमेरमा विवाह भई पराई घर गएपछि तीन भाईको संयुक्त परिवारमा जेठी वुहारीको रुपमा भित्रिनुभएपछि सासू-ससुरा, देवर, नन्द भएको ठूलै जमातको परिवारको निम्ति भात-भान्सा, चुल्हो-चम्को, मेला-पात घाँस-दाउरा गर्न देखि लिएर वस्तु-भाउको जम्मै काम मेरै आमाले भ्याउनु पर्दा उहाँलाई निकै कठिन र सास्ती हुने गर्थ्यो। त्यसमा पनि बुबाले घरको काममा कुनै सहयोग नगर्ने, अल्छि र गाउँ डुलुवा हुनाले अझ आमाको जीवनमा दुःखमाथि दुःख थपिएको थियो। बन-जंगलमा गएर गाईबस्तुको लागि घाँस-दाउरा ल्याएर घरमा आइपुगेपछि त्यो जहान परिवारको निम्ति १२ माना भात पाक्ने ठूलो भाँडामा भात पकाएर सबै परिवारलाई भातको भाग लगाउँदा लगाउँदै आफ्नो निम्ति भाग नपुग्दा भोको पेटमा १२ हाते पटुका कसेर फेरि मेला-पात, बस्तु-भाउ फुकाएर कामतिर लाग्नु पर्थ्यो। समयको गतिसंगै देवरहरूले पनि देवरानीहरू भित्र्याएपछि मेरी आमालाई कामको बोझले झन शिथिल बनायो। देवरहरू मेहनति र जाँगरिला, तर आफ्नो श्रीमान भने अल्छि र काममा वास्ता नराख्ने भएकोले मेरो बुबालाई आफू भन्दा मुनिका भाइहरूले हेप्ने, गाली गर्ने र आमालाई घरको सबै काम थुपार्ने गर्नाले मेरो आमाको जीवनै खल्लो र तीतो भइरहेको थियो। त्यसपछि मेरी आमाले त्यत्रो परिवारमा बसेर आफ्नो हड्डी खियाएर काम गरेर केही उपाय नहुने देखेर आफ्ना ससुरासंग बुबाको भागमा आउने अंश मागेर आफ्ना लालाबाललाई काखी च्यापेर हिँड्न सक्नेलाई अघि-पछि लगाउँदै सिन्धुलीबाट रौतहट जिल्लाको मंगलपुरमा बसाई सर्नुभयो, जहाँ मेरो जन्म भएको थियो। म जन्मेपछि सिकिस्त विरामी भई वाँच्ने आशा नदेखिएकोले र त्यहाँका छिमेकीहरूले पनि यहाँ तिम्रो छोरालाई बोक्सीहरूले खान आँटेका छन्, त्यसकारण यहाँबाट तिम्रो छोरालाई लिएर अर्को ठाऊँमा सरिहाल भन्ने सल्लाह दिएपछि मेरो बुबा र आमाले फेरि त्यहाँबाट पनि विरोलोले बच्चा सारे जस्तो आफ्ना बाल-बच्चा, पोका-पन्तुरा बोकेर धनुषा जिल्ला तुल्सी गा.वि.स.मा सर्नुभयो। त्यत्तिखेर म सायद आमाको काखमा हुर्कँदै थिएँ हुँला। म भन्दा अगाडीका दिदी हुर्की-बढी पराई घर गईसक्नु भएको थियो र सबभन्दा अगाडीको सन्तानको रुपमा जेठो दाजु हुनुहुन्थ्यो। आमा-बुबाको अघिल्लो सन्तानको रुपमा जेठो छोरा भएकोले केही आशा थियो। तर दुर्भाग्य भनौँ या समयको नियति, आफ्नो जेठो-बाठो, जान्ने-सुन्ने छोरा ३-४ दिन घरवाट बाहिर जाने, घरमा नआउने, जुवा खेलेर हारेपछि घरमा भएको जाय-जेथा, वस्तु-भाउ फुकाएर लैजाने, आमा-बुबाले रोक्न-छेक्न खोजेमा तिनै जुवाडेहरूलाई उठाएर मार्ने धम्की-त्रास देखाउने भएपछि आमाको मन छिया-छिया भएर आउँथ्यो, वर्षाको खहरे-भेल उर्लेजस्तै मन उर्लेर आउँथ्यो। मन थाम्न नसकेर कति पटक जीवन समाप्त पार्ने कोसिस गर्नु भयो होला। त्यस्तै क्रममा मलाई अलि-अलि याद छ, मेरी कान्छी बहिनी सानै थिई, त्यति खेर वेलुकाको ४ बजेको हुँदो हो, आमाले मलाई र बहिनीलाई एकातर्फ लगाउँदै करिब आधा घण्टाको बाटो जंगलमा पुगेपछि हामीलाई त्यहिँ राख्नुभयो र विह्वल भएर रुनुभयो। अनि मैले आमालाई अबोध प्रश्न गरें, आमा हामी कहाँ जाने? हामी किन यहाँ आएको? तर आमाको आँखाबाट बलिन्द्र धारा आँशु खसिरहेको थियो। आमाले केही जवाफ दिनुभएन, केही समय बितेपछि आफ्नो मन आफैंले बुझाएर हामीलाई घर फर्काएर ल्याउनुभयो। घरमा आउँदा त्यही घरमा भएका गाइबस्तुले आमालाई खोजिरहेका थिए। यसरी बढो दुःखद र अशान्तिको पीडा भोग्दै आमाको जीवन व्यतित भइरहेको थियो। यता दाईको व्यवहारमा भने कुनै सुधार थिएन। अनि हेर्दाहेर्दै, बुबा-आमाले दुःख गरेर जोडेको खेतवारी र घर क्रमिक रुपले दाईले जुवामा खाल थापेरै सखाप बनाएपछि सुकुम्बासी नै भयौं। शायद परमेश्वरलाई नभेट्नु थियो भने मेरो आमाको जीवनमा उसवेला नै पूर्णविराम लाग्थ्यो होला। तर पनि अनेकौं शारीरिक र मानसिक प्रताडना सहेर आमा मृत्युमाथि विजयी बन्नु भयो। त्यसपछि समय र परिस्थितिसंग लडाईं गर्दै अघि बढ्ने क्रममा म पनि किशोरावस्थामा पाइला टेक्दै थिएँ र आमाले बढो दुःखसंग मलाई कक्षा ५ सम्म पढाउनु भयो। त्यसपछि म कामको सिलसिलामा घरेलु कामदारको रुपमा काठमाडौं आएँ।

त्यसपछि आमा-बुबा पनि त्यहाँ वसेर गुजारा नहुने भएपछि २०४४ सालमा काठमाडौं आउनु भयो र काठमाडौंको डल्लु-चागलमा डेरा लिई बस्नुभयो। त्यसपछि त्यहाँ ऊनी धागो कताई हुन्थ्यो। मनभरि भारी पीडा र वेदना भएपनि जीवन गुजारा गर्न त्यही ऊनी धागो कताइले साथ दिईरहन्थ्यो। आमा चर्खा चलाएर धागो बनाउनु हुन्थ्यो, बुबाले धागो डल्ला पार्ने वा लाछी बनाउने गर्नुहुन्थ्यो। यसरी दिन-घण्टा महिना-वर्ष वित्दै थियो। यसरी ऊनी धागो कात्ने काम घर-घरमा गर्ने भएपनि धागो बनाएर लाछी तयार पारेर बुझाउने ठाउँ भने प्रायः एकै ठाऊँमा हुने भएकोले त्यहाँ थुप्रै दिदीबहिनीहरूसंग चिनापर्ची हुने गर्थ्यो। त्यही चिनापर्ची हुनेक्रममा रमा दिदीसंग चिनापर्ची भयो। एकदिन रमा दिदी र अन्य दिदीबहिनीहरू मण्डली जान भनी निस्कनु भएपछि मेरी आमाको मनमा पनि कौतुहुलता बढेछ र सोधिखोजि गर्नुभएछ। अनि रमा दिदीले पनि आफूहरू चर्च जान लागिरहेको कुरा बताएछ। साथै चर्चमा साँचो परमेश्वरको वचन सुन्न पाइने, शान्ति, आनन्द अनि मुक्ति पाइने कुरा बताएछ। आमाले पनि बर्षौ देखि त्यही शान्ति र आनन्दको खोजीमा भौंतारिरहनु भएको थियो। तर अज्ञानताको कारणले भेट्न सक्नु भएको थिएन। रमा दिदीको कुरा सुन्ने बित्तिकै आमाले म पनि जान्छु परमेश्वरकहाँ भनी संगै साथ लाग्नु भयो। अनि धेरै अघि देखि जे खोजिरहनुभएको थियो उहाँले त्यही पाउनु भयो। अनि चिन्ता बोझ भारी बिसाउने ठाउँ भेट्नु भयो (मत्ती ११:२८)। त्यसपछि दिदीबहिनीहरूसंग लगातार मण्डली जान थाल्नुभयो र आफ्नो अज्ञानताको पापहरू देखि पश्चात्ताप गरी प्रभु येशू ख्रीष्टलाई आफ्नो प्रभु र मुक्तिदाताको रुपमा ग्रहण गर्नुभयो। अनि निरन्तर रुपमा सेवा-संगतिमा लागिरहनु भयो। तब मेरी आमालाई कुनै कुराको चिन्ता-फिक्री रहेन। तर सबै कुरामा निश्चिन्त भई परमेश्वरमा धन्यवादी जीवन विताउँदै, अघिका रोग-बिमार र पीडाले पिल्सिएको शरीरको बेपर्वाह गर्दै प्रभु येशू ख्रीष्टमा दृढ विश्वाससाथ अघि बढ्नु भयो। यसै क्रममा मेरी आमाको शरीर पनि धेरै रोग-विमारबाट शिथिल भई धेरै कमजोर भएको थियो। तापनि परमेश्वरको अनुग्रहले उहाँ जिउनु भएको थियो। मेरी आमा धेरै पटक बेहोश हुँदै लड्ने, फेरि केही समय पछि ठीक हुने गर्नुहुन्थ्यो। उहाँको दुर्वलतामा परमेश्वरको अनुग्रह प्रशस्त थियो। अन्ततः उहाँले अनन्त विश्राम लिनुभयो। शायद यही दिनको निम्ति अनेकौं दुःख-कष्ट, वेदना छाती भरि बोकेर कैयौं पटक जीवन देखि विरक्तिएर यो नाशवान शरीरमा अविनाशी आत्मालाई जोगाइराख्नुभयो। परमेश्वरलाई धन्यवाद होस्।

नीर घिमिरे

 

 

 

उत्साहजनक ईशाई लेख रचनाहरुका लागि 'एनोन पत्रिका' नियमित रुपमा पढ्नुहोस्!

आराम सुनुवारः
धर्मशास्त्र र धर्मको नाममा हिन्दू धर्मभन्दा अरु मलाई थाहा थिएन... येशू ख्रीष्ट यस संसारका पाप उठाइलैजानुहुने परमेश्वरको थुमा(मुक्तिदाता) हुनुहुँदो रहेछ। बाइबल धर्मशास्त्र जिउँदो परमेश्वरको अद्वितीय र अकाट्य वचन रहेछ
मीना गुरुङः
कहिले हाँसो कहिले रोदन भने झैं मेरो जीवनमा पनि भयो... उहाँमाथि विश्वास गरेर मुक्ति र शान्ति पाइन्छ भन्ने कुरा हृदयदेखि नै बुझेँ र मैले येशूलाई मेरो मुक्तिदाता भनी साँचो रुपले ग्रहण गरेँ। परमेश्वरबाट साँचो शान्ति र मुक्तिको अनुभव गरें
यू. जे. गुरुङः
म एक बरालिएको भेडा थिएँ... मैले पूर्ण संतुष्टि येशू ख्रीष्टमा पाएँ। मैले बाल्यकालदेखि खोजिरहेको पूर्ण शान्ति पाएँ... सुविवेकमा सेवा गर्न पाइरहेछु मेरा मालिक येशूको

 

एवेनेजर

"...परमप्रभुले यहाँसम्म सहायता गर्नुभएको छ।" १ शमुएल ७:१२

 

 

CREDIT

Designed and Developed

by Adrex Studio.