|
|
| Literatures साहित्य |
|
लेकमा पैयूं नफुल्दै |
Date:
2009-12-31 |
|
नीला तिब्र सुनकोशी, सागर उन्मुख रहँदा;
बहिरहेथ्यो हतारिंदै, गुन्जन र सुशेलीहरुमा;
हामी उक्लिरहेथ्यौं सुनापति हेर्दै,
जब नील नभमा जून चम्किरहेथ्यो।
समग्र धर्ती शान्त, मानौं त्यो सुतिरहेथ्यो;
शितल शितल पवन साथ दिइरहेथ्यो,
जीवन यात्रा थियो उक्लँदो पदचापहरुमा,
मिसिन्थ्यो त्यो भावना र संझनाहरुमा।
त्यो कोशी टाढिदै थियो, टुटाउदै सुसेलीहरु;
पर्वतमालाहरु भासिदै थिए, मानौं धर्ती विछोडिदैथ्यो;
शिखर आरोहण झैं लाग्ने यो यात्रा अब टुंगिएको थियो
मानौं विश्व हाँकिएको छ, माथ गरिएको छ।
लेकमा पैयूं नफुल्दै कालिज रमिरहेथ्यो,
मृगचरण र पोथ्राहरुमा शित सागर बनिरहेथ्यो,
धर्ती अब जाग्नुथियो तातिनुथियो,
शित-निद्रामा परेकालाई ब्युंझाउन, फूलाम्मे र हराभरा पार्न।
यू/२९ डिसेम्वर २००९
|
 |
|
|
|
